’s Heeren Loo (Ermelo) moet natuurlijk gewoon dicht

Ik word zelden echt boos. Geïrriteerd, zeker, opgefokt misschien. Maar ik leid zelden aan aanvallen van moedeloze en machteloze woede. U voelt ‘em aankomen: na het zien van deze beelden van Brandon (de jongen die maandenlang zat vastgeknoopt in een tuigje, aan een Gamma-haak in de muur in Ermelo), moest ik even gaan zitten van de kwade duizel. Ik zie Brandon, handen in de zakken, slenterend langs de geitjes en, even later, een poster uitpakken voor zijn nieuwe kamer in Sliedrecht.

Dat was anders. Brandon was een gevaar. Voor zichzelf en de omgeving. Vonden professionals van ’s Heeren Loo. Hij liep weg, sloopte eens een auto en medewerkers zijn bang voor de jongen. Zo ontstond het beeld dat Brandon vooral vast zat vanwege Brandon. De jongen was een enorm risico en dat werd opgelost door hem in een tuigje te hijsen en aan een Gamma-haak te knopen. Begrijpelijk (maar onacceptabel). Hé, ik ben geen prof, dus moet ik uitkijken met te snelle oordelen over hele complexe problemen. En dat was Brandon blijkbaar. Want ook bij ’s Heeren Loo wisten ze niets beters dan de jongen aan de muur te klinken. Drie jaar lang. Zonder buitenlucht, zonder behandeling. Dan is de situatie blijkbaar te ‘behandelingsintensief’, zoals dat in jargon heet. Anders gezegd: ze hebben er hun handen vol aan en daarvan zijn er dan te weinig.

Maar hoe groot is het contrast met nu? Onder begeleiding van professionals in Sliedrecht blijkt Brandon een heel aardig joch! Hij vliegt niemand aan, gaat gewoon mee naar buiten, is geïnteresseerd in de wereld om hem heen (“Wat doet die geit nou?’). Een wonderbaarlijke genezing? Ik kan maar één andere verklaring verzinnen voor deze – toch uiterst opvallende – metamorfose van de zo ‘problematische’ Brandon: ’s Heeren Loos oplossing van ‘complexe en begeleidingsintensieve casuïstiek’, zoals regiomanager Frank van der Linden op zijn LinkedIn-profiel schrijft (saillant detail: hij is afgestudeerd aan … InHolland. Dat terzijde), bestaat uit het vastbinden van cliënten.

Om hopeloos kwaad van te worden.

Brandon woont nu met vier anderen en twee begeleiders in Sliedrecht. Hij gaat naar buiten, hij slentert zoals alle jongens van leeftijd, met zijn handen in zijn zakken en pet op. Dat contrast – tussen Ermelo aan de muur en in Sliedracht lekker op stap, is zo ontzettend groot, dat ’s Heeren Loo gewoon dicht moet. Ze kunnen ‘het’ er niet, blijkbaar. Ze binden er complexe en begeleidingsintensieve casuïstiek aan de muur. Hoe kan ’s Heeren Loo hier in vredesnaam mee wegkomen? Hoe kan je zo openlijk falen in je werk, om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag? Zo, die woede is er uit. Heerlijk. <<

Advertenties

7 reacties

  1. Een ketting, stevig hangslot en de sleutel smijten we in ’t kanaal. U zult begrijpen, met Van der Lubben gaan we de oorlog wel winnen.
    Weet ik het beter? Zeker niet.
    Ik worstel wel met de vraag welk gevolg een incident (of keten van incidenten) mag hebben.
    Ongetwijfeld zijn er in de zaak-Brandon fouten gemaakt. Grove fouten, vast.
    Maar hoe gaan we daar binnen andere gebieden mee om? Als een toestel van El Al neerstort en het zeer gedetailleerde onderzoek na afloop toont aan dat er structurele fouten zijn gemaakt bij het toezicht op de metallurgische kwaliteit van de borgpennen bij de binnenste motoren van hun vracht 747’s, dan zal ook niemand eisen dat het bedrijf de deuren maar moet sluiten. Een serieuze autoriteit zal dan ook vast niet roepen dat de betreffende piloot een cowboy was, want opgeleid bij vliegschool x of y.

    Om kort te gaan: wanneer is een (keten van) incident(-en) ernstig genoeg om over te gaan tot het met wortel en tak ausradieren van een institutie? Voorlopig lijkt “Brandon” me een op zichzelf staand incident, en daarmee dus niet genoeg aanleiding.
    Van der Lubben denkt daar anders over, maar hij heeft – als vader – natuurlijk ook last van zijn hormonen en korte nachten. En daarom zullen we hem vergeven voor deze incidentele boosheid.

    1. Mag ik trouwens zeggen dat dit een van je best geschreven columns ooit is? Ja, dat mag ik zeggen.

  2. Metallurgische zwakheden in borgpennen van een Boeing 747 vrachttoetsel en de affaire Brandon … Ik moet zo’n brede spagaat maken om de vergelijking in stand te houden, dat ik voortdurend vrees uit mijn kruis te scheuren. Dat terzijde.

    Stel dat Boeing de slechte kwaliteit van hun borgpennen niet alleen drie jaar lang verzwijgt, maar ook als uitgangspunt in hun productieproces nemen, dan denk ik dat het bedrijf de poorten moet sluiten. Want dat is bij Brandon gebeurt: het vastketenen van de jongen is beleid geweest – na drie jaar (!) is dat geen opeenstapeling van foutjes of incidentele nalatigheid. Het was, begrijp ik uit de documentaire (zie link) beleid.

    Vergelijkbaar met het moedwillig aanschaffen van borgpennen bij de Gamma, in plaats van op maat laten maken door Boeing. Dat hebben ze niet gedaan (godzijdank). Anders was ik net zo boos geworden, denk ik.

    Dank trouwens voor het compliment. Da’s erg aardig!

  3. na 6 weken tot 6 maanden is het pas realistisch om echt te zien en in te schatten hoe het met Brandon gaat op zijn nieuwe woonplek
    hopelijk nog steeds zo goed
    #werkendindeZzorg #genoegmeegemaakt

  4. Jammer, dat er alleen gekeken word naar de fouten die gemaakt zijn bij 1 client. Er zijn genoeg casussen waar ’s Heeren Loo wél goed handel.

    “U voelt ‘em aankomen: na het zien van deze beelden van Brandon (de jongen die maandenlang zat vastgeknoopt in een tuigje, aan een Gamma-haak in de muur in Ermelo), moest ik even gaan zitten van de kwade duizel.”
    En de incidenten die zich in Sliedrecht voordoen, dat hij een woede aanval krijgt, een verzorger in elkaar timmert of een medebewoner verwond, dat komt natuurlijk niet in beeld. Want in Sliedrecht hebben ze de boel voor elkaar! Ik weet natuurlijk niet of dat gebeurd (is), maar die mogelijkheid is er wel.

    Vind het maar een slechte column. Lekker bekeken van 1 kant. ’s Heeren Loo Ermelo doet het fout, in Sliedrecht goed want daar zit hij niet aan een tuigje.

    In Ermelo zat hij ook niet altijd aan een tuigje! In de media word altijd alles opgeblazen en ook van 1 kant bekeken. De journalistiek van tegenwoordig is maar van een laag niveau. Vandaar dat ik het nieuws ook maar vermijd.

    1. Vreemde reactie – om de aandacht te verleggen naar alles wat wel goed gaat. Wel fijn dat je toegeeft dat ze het in Sliedrecht wel voor elkaar krijgen – precies de aanleiding om deze column ook zo te schrijven. Ik sluit niet uit dat Brandon in Sliedrecht over de schreef gaat. Waarschijnlijk is dat een deel van zijn complexe ziektebeeld. Ik vind het wel kwalijk als de enige manier om hem voor dat ziektebeeld te behandelen het vastknopen aan de muur is (drie jaar lang).

      Maar de grootste moeite heb ik met uw oordeel over ‘de journalistiek’ en dat ‘ u het nieuws maar vermijd’. Natuurlijk bekijken journalisten het nieuws van één kant! Ik streep het leed van Brandon niet weg tegen een patiënt die het goed heeft! Dat is zoiets als elke moord die wordt gepleegd wegstrepen tegen elke moord die niet wordt gepleegd. Ik zoom in op Brandons leed, omdat het om zijn leed gaat. Hij is de casis waar ik me over opwind, omdat hij mijn opwinding verdient. Omdat, als het zover komt, u mijn opwinding verdient. Mijn advies: blijf vooral ook lezen waar u het niet mee eens bent – het scherpt de geest. Zo bezien schreef ik voor u een uitstekende column.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: